Nadat de meeste van ons terug vlogen naar Nederland, bleven er nog een aantal mensen achter. Eén van die mensen was Richard. ( beter bekent als Ries)

Hier onder leest u een stuk uit zijn logboek: "Ries op Reis."

We gaan nog niet naar huis, nog lange niet…

Wederom ga ik jullie een gelegenheid geven om tenminste vijf minuten SOG of WOG te vertonen.
Ik heb weer een paar belevenissen op papier gezet, dus pak wat te drinken en geniet of niet dat moet je zelf maar weten!
Zoals ik jullie in mijn vorige bericht al had verteld dacht ik dat ik komende week veel rust zou hebben, dat is maar ten dele waar. Het blijkt dat Pat niet alleen is, er zijn namelijk welicht mede door de nieuwsuitzending vele inwoners van Albany komen kijken. De meeste zijn overvriendelijk. We hebben tenminste tien personen gehad die ons willen komen halen en brengen om de stad te laten zien, we hebben al vijf auto’s aangeboden gekregen die we zo kunnen gebruiken en dan vergeet ik bijna te vermelden de kilo’s koekjes die verschillende mensen zijn komen brengen. Sommige waren eetbaar andere mierzoet of ronduit smerig. Tja je moet wel een beetje kieskeurig blijven, ik weet dat er een spreekwoord is van een gegeven paard, maar dat kan ook behoorlijk stinken.
Soms vlucht je gewoon even naar binnen omdat je niet voor de zoveelste keer wilt vertellen waar je vandaan komt en dat we echt niet de gehele oceaan zijn overgezeild. Dus ’s middags zijn we met ons kleine rubberbootje even naar de overkant gevaren en hebben we een rondleiding op een van de nog overgbleven drijvende destroyers uit de Tweede Wereldoorlog USS Slater.
Verder is de Yacht Club allerhartelijkst. Die heeft ons al meerdere keren uitgenodigd om mee te eten. Iedere vrijdag moet een van de leden voor alle leden koken. Er zijn daar ongeveer 80 leden. Het raare is dat ze niet met een voorinschrijving doen, met als gevolg dat je dus voor 80 man moet komen en als het weer tegen zit er niemand komt opdraven.
Zaterdag was er een festival georganiseerd rondom de Halve Maen. Verschillende middenstanders, voornamelijk eetgelegenheden hadden kraampjes opgezet en er waren diverse inwoners opgedoft als ouderwetse Nederlanders compleet in klederdracht en klompen. Geweldig om te zien. ’s Avonds waren we voor twee diners uitgenodigd, eentje op de kant waar de vrijwilligers van de Halve Maen werden bedankt met een bourgondische maaltijd, compleet met varken aan het spit. Daar hadden we wel zin in maar het was de afgelopen dagen daarvoor ’s avonds goed afgekoeld zeg maar gewoon koud, vandaar dat we de uitnodiging van de USS Slater hadden aangenomen. Achteraf gelukkig want op de dag zelf kon ik geen varken herkennen, hooguit zijn kleine neefje het speenvarkentje wat acher in de rij stond tijdens het eten.
Rond 16:00 is onze familie uit Canada gearriveerd en hebben deze op gepaste wijze opgehaald met de Vrouwe Cornelia. Verschillende Amerikanen hadden ons al een rubberboot aangeboden, maar het is toch leuker om met je eigen boot je gasten op te halen. Oom Lou en Tante Loes met hun zoon Hans en zijn dochter Elizabeth zijn aan boord gekomen. Voor de niet familieleden oom Lou is de broer van mijn opa (vaderskant).
We moesten ons weer haasten om op tijd terug te zijn voor de toespraak van de burgermeester van Albany die om 16:40 begon. Niet dat deze man een geweldig spreker is maar we hadden via via begrepen dat hij ons nog een persoonlijk presentje wilde geven en eindelijk was ingegaan op het aanbod om een drankje aan boord te komen drinken.
Wij daar optijd aangekomen wordt er in de hele toespraak wederom niets gezegd over de vloot van Nederlandse platbodems die helemaal naar Albany zijn gekomen. Mijn vader had daarover goed de p*** in en zei dat hij de K*** kon krijgen. Maar zoals een goed brugervader betaamt heeft hij zijn woord gehouden en kwam na afloop direct aan boord voor een Heineken. Is dat bier zo speciaal, blijkbaar in Amerika wel. Ze vinden het helemaal geweldig. Hij ging wel met de rug naar de mensen toestaan, want hij schijnt eigenlijk niet te kunnen dat een burgermeester een biertje drinkt. Waarom niet hij moet toch ook gewoon naar de wc zoals jij en ik?
Maar hij had tweemaal woord gehouden, hij had vlaggen bij zich van de stad Albany. De oplettende lezers (ja jij!) vraagt zich inmiddels al af waarom je zit te wachten op een vlag van de stad Albany. Ik zal het u vertellen. Een paar jaar geleden is een man genaamd Henry Hudson…….. Nee maak je maar niet ongerust ik zal niet de hele geschiedenis herhalen, maar omdat meneer Hudson naar deze omgeving is gekomen vonden Nederlanders het nodig om hem na te apen en zich hier te gaan vestigen. Het heette vroeger ook Beverwijck in plaats van Albany. Om een nutteloos verhaal niet veel langer te maken de vlag van de stad Albany is de Oud Hollansche driekleur, Oranje Blanje Bleu. Oftewel Oranje Wit Blauw, met een logootje erin. Gelukkig want anders konden mensen een nare bijsmaak aan de vlag overhouden want dezelfde kleuren werden in de Tweede Wereldoorlog door de NSB gebruikt.
maar wij hebben dus nu zo’n vlag!
Inmiddels was het tijd voor ons om de trossen te lossen en met het gehele Nederlandse gezelschap (inclusief onze Canadeze familie) naar de USS Slater te gaan voor een heerlijk diner, dat we niet staand in de kou hoefden op te eten.
Daar aangekomen, kregen we een hoop verbaasde gezichten van wat komen jullie doen? Het diner bleek om 17:00 CET te starten en was inmiddels al afgelopen en de vaat was al bijna gedaan. Gelukkig zijn de Amerikanen heel gastvrij en hadden ze nog voldoende lasagna over dus konden we aanschuiven in de Mess van het schip. We zaten daar met ongeveer 10 man en vond al dat we niet een overdaad aan ruimte hadden, bleek dat tijdens de WOII er in een uur 200 man daar aten in groepen van 60 man tegelijk. Dat zal wat zijn geweest back in those days!
’s Avonds hebben we nog wat Sonnema achterover geslagen en heel boeiend zitten luisteren naar de verhalen van Oom Lou. Geweldig om weer wat meer over je familie te leren en aangezien hij kan heel boeiend vertellen is het geen straf om naar hem te moeten luisteren. Na het zoveelste verhaal begon hij ‘nee hierna stop ik hebben jullie genoeg van mij gehoord’ terwijl we allemaal aan zijn lippen hingen, gelukkig hebben we deze zin meerdere malen gehoord.
Op zondag hebben we onze familie na ontbijt en koffie weer gedag gezegd en zijn ’s middags even mee wezen zeilen op een lemsteraak van Sieb. Dit is een van de achtergebleven schippers. Wat een verschil is dat zeg. Na die middag kwam ik al gelijk met een heel lijstje aan bij mijn pa van dingen die we kunnen veranderen aan de Vrouwe om haar weer sneller te krijgen. Zijn enige antwoord was, ‘Het is goedkoper om een ander schip te kopen en daar pieker ik niet over’.
Naast Sieb waren Edwin en zijn vrouw Linda ook nog aanwezig en Linda hebben we maandag uitgezwaaid dus nu zijn we inderdaad met alleen maar mannen overgebleven. Lieve lezer, maak je maar geen zorgen we redden ons best. Er zijn genoeg vriendelijke Amerikanen die ons uitnodigen om te komen eten en aangezien ik ook al meer dan 8 jaar op mijzelf woon neem ik aan dat ik wel een maaltijd voor twee personen moet kunnen bereiden. De verdeling aan boord is prima, pa slaapt helemaal achteraan en ik helemaal vooraan, op die manier hebben we geen last. Wel raar dat we beide de kleinste ruimtes hebben terwijl het grootste gedeelte van de boot leeg blijft.
Zondagmiddag na het zeiltochtje ben ik in een spannende Wilbur Smith begonnen en tegen etenstijd lag ik nog heerlijk lekker lui op de bank te lezen. Hoorde ik mijn papa opeens ik heb al voorbereidende dingen gedaan zoals aardappelen geschild en het vlees uit de vriezer gehaald. Aangezien ik de vorige dagen al een paar keer had gekookt vond ik dat het hoogtijd was dat hij het mocht doen en hoe kan het ook anders ik heb voor het eerst sinds 7 jaar weer eens hutspot gegeten, Hollandser kan het bijna niet volgens mij. Ik mis mijn rijst en mijn noodles!!!!!
Maar goed, mij hoor je niet klagen. Inmiddels is het boek uit en ben ik weer beschikbaar en zijn we maandag morgen met de boot vertrokken een stukje verder stroomopwaarts. De jachthaven kenden we al op ons duimpje.
Maandag zijn we naar Mechanicville gevaren. Onderweg prachtige en hele stille natuur met hier en daar een gigantische sluis. Die 30 centimeter van Muiden is een peuleschil vergeleken met de meters die je hier omhoog of omlaag gaat.
Inmiddels is het dinsdag en was ik zo blij dat het gelukt was om mijn vliegticket van de 30ste naar de 4e te verzetten, komen we ’s middags aan in Waterford en krijgen we te horen dat de Flinterborg een dag verlaat is en dat ze in Albany geen schepen in het weekend laden, met als gevolg dat ik wederom mijn ticket mag wijzigen. Het schijnt nu de 7e te worden, ik ben benieuwd. Het reisbureau zal wel een punthoofd krijgen, hahaha.
Nu weer meer tijd hebben zijn we nog even op de vaarkaart wezen kijken en zijn we er achtergekomen dat er een plaatsje Amsterdam en Rotterdam in de buurt zijn. Dus morgen is de bestemming Rotterdam.

Liefs van Ries

Wilt u meer lezen surf dan naar: www.richard.vanmonsjou.nl

terug

Op naar Coxsackie Island

Vandaag zijn we begonnen met een serieus palaver. Er moeten allerlei zaken geregeld worden omdat we aan de laatste dagen van onze reis zijn begonnen. Mensen willen weten hoe ze naar het vliegveld komen, hoe laat ze met de trein moeten en dat soort organisatorische zaken meer.
Ik heb mij afgemeld voor het roeien........ Voel me een beetje een spijbelaar omdat ik vandaag de roeiploeg zal "versterken". Maar toen ik  2 dagen geleden na een kleine proeftocht 2 pinnen had gebroken, was mijn zelfvertrouwen niet groot genoeg. Gelukkig gaat Richard van Monsjou wel mee samen met 2 New Yorkse roeiers om het team te versterken.

Vanavond gaan we met bijna alle schepen droog vallen. De roeiers, Reinier en Lia (muziekbootje) en de Pointed Sisters (Punter) worden onder gebracht op de schepen. Vanavond steken we de BBQ aan en gaan we met onze groep gezellig een feestje bouwen.

De tocht van Catskill naar Coxsackie Island is maar 9 Mijl, dus we hebben niet veel haast om weg te komen uit Catskill. Ik zal straks mijn hoofd eens buiten de deur steken en de nieuwsgierige Amerikanen te woord staan over de zwaarden etc.

 

terug

Afscheid van deel van de bemanning

Ahhhh, vandaag gaat een deel van onze bemanning naar huis. Marian en Henk zijn in de middag vertrokken naar Manhatten. Daar verblijven zij een nachtje en dan op naar huis.


terug

Pauze

Ik ben bang dat ik mij moet verontschuldigen. Maar ik geniet zo van de activiteiten hier, dat ik er niet altijd aan toe kom ( of soms niet aan toe wil komen ) om het logboek bij te houden. Sorry guys. Ik probeer in elk geval wat foto's te plaatsen en  later het verhaal. Nogmaals sorry, maar het is ook tijd voor vakantie!

terug

Vandaag vertrekken we uit Atlantic Basin om naar Nyack te gaan.

De gemeente van Nyack is er al een tijd mee bezig om ons bezoek daar onvergetelijk te maken. Zo zijn we uitgenodigd voor een diner in de jachtclub, wordt er vervoer geregeld door de gemeente om ons naar de winkels of wasserette brengen en zijn er excursies georganiseerd. Al met al, het beloofd vanavond weer een warm welkom te worden.

Over een uurtje gaan we hier weg en laten we onze tijdelijke thuishaven, voorgoed achter ons.  Ook al leek vorige week bij aankomst, niet veel meer dan een roestig panton, zijn we het toch allemaal gaan waarderen. Het was een plek waar een deel  van de deelnemers hun gezelligheid  vonden in de lokale kroeg , waar we dichtbij een enorme supermarkt waren en waar we redelijk beschut waren tegen de grote golven.

terug

We komen de dagen wel door



terug

Minder snelheid door ballast

Ondanks de heeeeelllllllleeeee kleine opkomst in Northport ( 1 schip ) was het gezellig om in Northport te zijn.
s' Ochtends al vroeg de rolschaatsen aan getrokken om brood te halen. Lekker in de kuip ontbeten en ondertussen de inmiddels bekende vragen van mensen op de steiger beantwoord.

Daarna heb ik mij een paar uurtjes terug getrokken in een koffie barretje, waar ik even tijd kon maken om jullie op de hoogte te houden.
Rond een uur of 12 verlieten wij het plaatsje Northport om richting Clen Cove te zeilen.
Met een windkracht 3/4 liepen we ongeveer 5 knopen. Alles ging voorspoedig totdat we zo goed als stil kwamen te liggen, wat een vreemde gebeurtenis was sinds de windkracht of windrichting onveranderd was gebleven.
Na een paar rondjes over het dek te hebben gelopen, kwamen we er achter dat we een touw met daar aan een aantal krabben manden aan het meeslepen waren. Blijkbaar was Hans over een vissers boei gevaren en was het touw achter het zwaard blijven hangen. Dit scheelde ons ongeveer 4 knopen in snelheid. Gelukkig was de motor niet aan, dus geen schroef problemen. We hopen wel dat de visser zijn mand nog kan vinden want die hebben we toch een paar mijl verplaatst.

Rond een uur of 5 kwamen we aan in Clen Cove bij de jachtclub. Daar hebben Jan, Hans Kiek en ik ons gauw in ons nette pak gestoken om naar de opening van The Water Week te gaan.
Dat begon al goed in de taxi........ het was een uur rijden en de brave man had geen idee waar hij moest rijden. dankzij Hans zijn aanwijzingen, kwamen we er uiteindelijk toch. Gelukkig hadden we dezelfde man ons oplaten halen, later die avond, waardoor de terug weg aanzienlijk sneller ging.

Het gala was indrukwekkend en vol met belangrijke personen die allemaal wat wilde vertellen over de connectie tussen Nederland en New York. De verleiding was groot om Prinses Maxima te vertellen over onze teleurstelling dat ze met hun rug naar ons toe stond  2 dagen geleden, maar dat heb ik maar niet gedaan. Ze is in het echt wel net zo mooi als op de TV!

Terwijl wij daar het officiële deel bij woonde, was de vloot heerlijk aan het eten bij de jacht club.
Ook dat was een gezellige avond geworden met lekker eten en het bekende lekkere drankje.

P.S. de foto is in Northport. Maar dan van de eerste groep die daar vrijdag geweest waren.

terug

He he, eindelijk weer online!

Sinds we het hotel hebben verlaten was het erg lastig om een plek te vinden om jullie op de hoogte te houden van onze activiteiten hier in New York. Ik zal het met terug werkende kracht als nog proberen te vertellen.
Op dit moment zit ik in de Libery van Port Washington. We hebben daar de Marian te Siepe en haar man Henk op gehaald, die de rest van de toch mee gaan. Jan is met de tjalk door gevaren naar Northport terwijl Hans de Pieternel helpt met het maken van de morse kabel. Deze kabel brak wel op een heel ongunstig moment. Net tijdens het aanmeren in Port Washington begaf de kabel het, waardoor het schip alleen nog maar achteruit wilde. Dankzij het snelle ingrijpen van zij zelf en het schip daarnaast, is er gelukkig geen schade.

Vanmorgen waren we allemaal al erg vroeg op om het palaver bij te wonen. Vandaag was het da dag dat we in formatie samen met de marine schepen, de Prins en Prinses zouden begroeten.

Om 7.30 hebben we de trossen los gegooid en richting de Intrepid gezeild/gemotord. Het was nog een hele klus om de schepen in linie te krijgen. Mede veroorzaakt door de snelheid van de Halve Mean.
Maar om 9.17 kwam het eerste saluut schot van de Tromp, gevolgd door nog 20 schoten. Het was een prachtig gezicht hoe alle schepen bij het eerste schot hun fok lieten zakken.
Het was misschien jammer dat de prinses en haar afgevaardigden met de rug naar ons toe stonden. Wel heeft de heer Niehe zich even omgedraaid en de vloot begroet.

Na deze groet zijn alle schepen omgedraaid en richting Northport of Port Washington gegaan.

Tot zover deze dag in New York, ik ga gauw aan verder met het bij werken van het logboek.
Groetjes Lidi

 

terug

Hello Lady Liberty!

Te varen traject:  van Rye naar Atlantic Basin
Windkracht: 3
Buiten temp:  23*
Snelheid:  6 knots   11.6 knots in Helss Gate
Opvarenden:  6 ( Hans, Jan, Pier, Rob de Roy, Jewel, Lidi)

Vandaag afscheid genomen van de Yacht haven in Rye.  We kunnen met een goede herinneringen terug kijken op een weekeinde vol  plezier, lekker eten, leuke zeilwedstrijd, maar vooral  een weekeinde vol gastvrijheid.
Tijdens het palaver heeft Jan de laatste updates gegeven van het programma en zijn we allemaal richting Atlantic Basin gezeild.
Tijdens deze tocht weer ontzettend genoten van de skyline van New York. Het blijft een prachtig om onder de bruggen door de wolkenkrabbers te bewonderen.
In Helss Gate was de stroming flink sterk. We hebben de motor en bij aan moeten zetten om niet tegen de kade op te botsen.
Toen we dichter bij onze thuishaven Atlantic Basin kwamen, hebben we de kans gepakt om langs het Vrijheidsbeeld te zeilen. Dat is toch wel heel bijzonder hoor! Je ziet haar aan de horizon staan, met daar omheen, allemaal zeilende Hollandse schepen. Wauw, hier hebben we het wel voor gedaan!
Er zijn maar weinig mensen op de wereld die het beeld niet kennen en om daar op een paar honderd meter afstand omheen te zeilen op onze eigen tjalk, is echt geweldig!
 
Ondertussen maakte ik mij een beetje zorgen over de Giethoornse Punter. Die met dat hele kleine bootje door dat geweld van stroming en golven moest. Maar het was zorgen voor niets. Ze waren daar ver voor vele ander schepen. Ze zijn met hun piepkleine zeiltje met het piepkleine motortje door Hels Gate gevlogen ongeveer.  Frank Bronts had het werkelijk geweldig gehad. Maar het laatste rondje rond het Vrijheidsbeeld was voor Herma wat veel. Zij had al genoeg geklotst en geschut.

Later die avond werden we welkom geheten door de heer Niehe (buitenlandse zaken) en Arjan Braamskamp (Nederlandse Ambasade in New York). Op het planton hadden we een bar gebouwd van 2 loop bruggen en wat vlaggen en natuurlijk volop Heineken en Beerenburg.

 

terug

Zeilwedstrijd in Rye

Gelukkig was er wat wind vandaag.  Waar we gister geen wind hadden, hadden we nu een windkracht 5 zodat we een rif in het grootzeil hebben gelegd.
De belangstelling van de jachtclub leden was groot. Elk schip kreeg ongeveer 5 tot 8 gasten mee aan boord die de ervaring van het zwaard zeilen eens wilde beleven.
Wij hadden een deel van de familie Reesema  aan boord en nog een aantal club leden, die erg goed van pas kwamen.  Een aantal van onze gasten waren zelf wedstrijd zeilers en kende het gebied op hun duimpje, wat  ons wel voordeel heeft gegeven.
We hebben een Olympische driehoek gevaren en we zijn als eerste van onze categorie gefinisht.

In de 1e categorie was het De Wylde Wytse, die ook over-all winnaar werd, en in de 3e categorie was het de LE 89 van Edwin Dom.
De club heeft geen leden kunnen vinden die tegen ons wilde racen omdat ze veel liever meezeilde met één van de klassieke schepen dan op hun eigen schip.

In de avond hebben we genoten van een heerlijk buffet, waar zo’n 200 mensen aanwezig waren.
Het was weer echt op zijn Amerikaans! Alles was er veel en groot. Van salades tot hotdogs tot steaks. Van chocolate chip cookies tot de meest fantastische taarten.
Tijdens dit buffet werden de prijzen overhandigd door de voorzitter van de club en door Jan.

Het is trouwens leuk om te vermelden dat het streiken van de Amerikaanse vlag een ritueel is, wat serieus genomen dient te worden. We worden bij zonsondergang gemaand tot stilte, waarna de vlag in alle plechtigheid word gestreken. Na deze 2 minuten, gaat iedereen weer verder met eten, drinken en praten.

Vandaag heeft ook Kiek zich bij de groep aangesloten. Eindelijk!! Welkom Kiek! Ga nou maar genieten,  van waar je zo lang aan hebt gewerkt

terug

Zeilen met de LE 89

Jan was al vroeg naar de Flinterduin, om daar de laatste schepen te lossen. Het was gisteren niet gelukt om alle schepen te lossen. Terwijl Jan daar druk bezig was, waren Hans en ik naar Atlantic Basin gereden om daar palaver te houden aan boord van de Fugelfrei.
De groep "moest" zich vandaag opsplitsen in 2 groepen omdat de havenplaatsjes Nortport en Port Washington niet groot genoeg zijn om de hele vloot te ontvangen. De groep die al gelost is, zeilen door naar Nortport en de boten die vandaag pas zijn gelost gaan naar de dichts bijzijnde haven Port Washington.

Ik ben als bemanningslid aan boord gestapt bij Edwin Dom. Hij had aan beide zwaard klampen schade gekregen. Gelukkig dat Edwin ongeveer alles met zijn handen kan maken, was ook deze reparatie snel gedaan.

Met de lijmklemmen nog aan de klamp, voeren we Atlantic Basin uit. Ik stond aan het roer en voelde me ontzettend stoer om onder de New York bruggen te varen op dit prachtige schip.
Op de tube lijm stond 4 uur droog tijd. We hebben de minuten afgeteld en de lijm klemmen er vanaf gehaald. Ondanks dat er geen wind stond, hebben we toen direct de zeilen gehesen.

We waren al vroeg bij Port Washinton en kozen ervoor om nog een beetje door te drijven. Dit tot grote verwarring van het ontvangst comité, die ons met de Patrol Boat, naar binnen wilde loodsen.

Omdat het zo warm en wind stil was, zijn we later die middag over boord gesprongen. Alle zeilen los gegooid en de automatische piloot aan. Ik denk als iemand ons gezien had, ze knap zenuwachtig waren geworden. want het is toch een vreemd gezicht, zo'n groot schip met de bemanning er achter hangend aan een touw. Het was echt een super middag, maar we kwamen door deze actie wel als laatste in de haven aan.

Het ontvangst van de haven dienst en de lokale bevolking was ongelooflijk. De Beerenburg heeft rijkelijk geschonken en de Amerikanen zijn weer wat wijzer over het zeilen met platbodems.

Ik wil graag Rob de Roy nogmaals bedanken voor alle inzet!

 

 

terug

Lossen van de schepen in New York

Hoewel we gisteren alles goed hadden door genomen met de havenwerkers, moesten we toch nog erg lang wachten voor het eerste schip gelost werd. De hijsbanden lieten erg lang op zich wachten en in Amerika is de papier winkel om iets gedaan te krijgen enorm! We moesten bij de ingang van de haven allerlei papieren ondertekenen waarin we verklaarde de haven niet verantwoordelijk te stellen in het geval van een ongeval of wat dan ook.   

Terwijl er al vele schippers met hun bemanning op de kade stonden te wachten, hebben de havenmensen een aantal picknick tafels voor ons neer gezet. Ondanks het wachten was het ontzettend leuk om te horen wat iedereen tijdens hun verblijf in New York had gedaan. Sommige hebben vele musea bezocht, sommige lekker gewinkeld, de famillie van Monjou had een busje gehuurd om met 8 man vrienden opzoeken in een andere staat.

Ondertussen ben ik samen met Hans door de stad gereden om de laatste spullen aan te schaffen. We hebben nog 2 reddingsboeien, EHBO kist en 2 Amerikaanse marifoons gekocht. Deze winkel was down-town Manhattan, waar het echt onmogelijk is om te parkeren. Hans heeft vele rondjes moeten rijden, omdat hij steeds maar weer werd weg gestuurd door de politie.

Later is Hans terug gegaan naar de Flinterduin en heb ik mijn uitstekend vermaakt met winkelen.

s'avonds heeft Pier Piersma zich bij ons gevoegd. We hebben erg gezellig gegeten in de buurt van ons hotel waar we onze laatste nacht aan de wal hebben door gebracht.

terug

Weer fris en fruitig opgestaan. Aan het ontbijt liepen we de familie Platschorre tegen het lijf.

Ondanks dat het jammer is van de (kleine) vertraging, hadden zij zich ontzettend vermaakt in New York.
Jan, Hans en ikzelf zijn de hele dag op pad geweest. We begonnen bij de haven waar morgen de schepen gelost.
Iedereen is zich er zeer van bewust dat we er aankomen, en alles wordt op alles gezet om het laden spoedig te laten verlopen.
Daarna zijn we naar Northport gereden, waar Rob de Roy ons opwachtte. Daar hebben we de ligplaatsen en nog een aantal zaken doorgenomen. Datzelfde hebben we gedaan in Washington. En het is echt niet zomaar wat. De Head Harbor Master wordt erbij gehaald, de secretaresse van de burgemeester en soms ook de politie. De Amerikanen gaan nou eenmaal voor het zekere.
Toen we dat allemaal gehad hadden zijn we met de zeilboot van Bob naar Rye gezeild. We hebben daar gesproken met de mensen van de jachtclub.
Het is echt een heel bijzonder clubhuis op een prachtige locatie.
De mensen zijn zo enthousiast dat we er aan komen!! Zo staan we bijv, op de voorpagina van hun clubblad en heeft een flinke groep belangstellenden zich opgegeven voor het meevaren op zaterdag.
Het is echt heel grappig om te zien dat ze eigenlijk geen idee hebben van onze schepen. Zo hadden ze niet verwacht dat we flink wat vaart kunnen maken, met deze very heavy flat bottoms. Hahaha. Nou dat zullen we ze eens laten zien!!!
Met tegenzin, verlieten we deze prachtige locatie met haar zeer gastvrije mensen en zijn we heerlijk terug gezeild naar Northport. Met een heerlijk windje, groot zeil en fok, blikje Heineken en een prachtige ondergaande zon werd het een ontzettend lui vaartochtje. Niks geen zwaarden of zware grootschoot.
Ondertussen werden we overspoeld met berichten dat de Flinterduin in aantocht was. Om ongeveer 18.30 heeft hij een rondje om Gouvenors Island gevaren. Een aantal van ons stonden op de Brooklyn Bridge en hebben prachtige foto's kunnen maken.
Toch wel weer een emotioneel moment, om je scheepje New York te zien binnen komen.
Alweer een heerlijke dag gehad.

 

terug

Het was ontzettend vroeg opstaan. Maar alles op tijd gehaald.

Op Schiphol hadden we afgesproken met de laadmeester van Flinter, dus we hadden tijd om wat zaken door te nemen.
In het vliegtuig was door het vroege opstaan, één glas wijn voldoende om lekker te slapen.
Aangekomen op JFK Airport, stond Hans ons al op te wachten. Hij had de dag daarvoor al een auto gehuurd om daar mee naar Atlantic Basin te gaan, om de stroom- en watervoorziening te controleren. Het is hem beloofd dat dat allemaal goed komt voor aankomende donderdag.
's Avonds hebben gedineerd met twee leden van de Nautische commissie, Johannus van der Pol en Rob de Roy.
Het ziet er naar uit dat alles geregeld is in Port Washington en Nortport.

Na een heerlijke maaltijd ging ons lichtje uit en zijn lekker naar bed gegaan, om de volgende dag de jetlag te negeren.

terug

Hier kunt u elke dag de beleveninissen lezen vanaf de tjalk "Tijd zal het Leeren"" van voorzitter Jan te Siepe. De vaste bemanning bestaat uit zijn vrouw Lidi Veenstra, zijn broer Hans te Siepe en bestuurslid Pier Piersma. Onderweg zullen er allerlei verschillende vrienden en familieleden opstappen die we aan u zullen voorstellen.

Terwijl er al een groot deel van de schippers en hun bemanning in New York zit, zijn wij nog druk bezig met de laatste voorbereidingen. Morgen vliegen we al om 6 uur richting New York. Ondanks dat we al bijna 2 jaar weten dat we deze reis gaan maken, komt er nog van alles op ons pad vlak voordat we daadwerkelijk kunnen gaan.

Broer Hans is inmiddels gearriveerd in New York en krijgt allerlei instructies en opdrachten van Jan om daar alvast de zaken te bekijken.
Vanaf het moment dat we gelost zijn, zal ik u elke dag op de hoogte houden van onze reis in New York.

Tot gauw!

Lidi

 

terug